
Sarbatoresc astazi 14 ani de cand am fugit de acasa, de la parinti. Am iesit pe poarta, m-am dus la gara si duuuus am fost.
Imi aduc aminte primele zile in Bucuresti… eram naluca:)
Oamenii vorbeau ciudat, oamenii se agitau, era multa mizerie, multi copii ai strazii, cersetori, hoti de buzunare, aurolaci… eu eram ca un caine d`ala infrigurat, speriat, care nu stia unde se afla si de ce!
Am iesit din gara, am luat-o pe Lemnea, pana am ajuns pe pe Ana Ipatescu (lascar catargiu) stanga spre victoriei. M-am speriat de aia de la metrou si am fugit inapoi, numai ca n-am mai tinut minte sa fac dreapta spre gara la „Minerva” ci am tinut-o tot inainte si m-am trezit la Romana. Erau tot felul de terase mizerabile, pline ochi, hamburgheri, sandwich-uri, toate servite in conditii mizere..dar oamenii nu tineau cont..cumparau si infulecau… si eu as fi infulecat, da` nu isi dadea nimeni seama:) De acolo n-am mai stiut sa ajung inapoi la gara.. plangeam, mi-era frica, foame, somn… nu aveam curaj sa intreb pe nimeni cum ajung la gara ca mi-era frica sa nu ma fure, sa nu ma bata, si oricum nu intelegea nimeni ce spuneam eu pt ca nu stiam sa leg doua cuvinte by default, daramite speriat cum eram…
Acolo am ramas!
Dupa paishpe ani, ma simt in masura sa dau un sfat amatorilor:
Ba! Daca fugiti d-acasa eu va inteleg! da` fugiti din tara!
.
14 ani … de fapt atat ti’a luat ca sa cazi si sa te ridici.. sa te ridici mai sus decat sunt altii care poate nici nu stiu ce e caderea… felicitari. sarbatorim? 🙂
Io deja sarbatoresc, duduie! 🙂
Am terminat de aspirat interiorul masinii, urmeaza sa spal exterioru` 🙂
la aspirat veneam si eu, dar la exterior nu. ca ma ud! 😛